گروه فرهنگی
«استخرِ» سروش صحت تلاشی برای وارد شدن به حوزهٔ سینمای ابزورد است، اما فاصلهٔ زیادی با آثار موفق این ژانر دارد. فیلم میخواهد ظاهرِ نخبهپسند بسازد و ژستِ عمیق بگیرد، اما در عمل تنها طنزی لوس و کممایه تحویل میدهد؛ ابزوردهای نه تأثیرگذار و نه هوشمند. مجموعهای از بازیگران خوب در نقشهایی ضعیف جمع شدهاند: شوخیهای لوس دربارهٔ سیگار، حضور نقشهای زائد مثل فرزندِ دههٔ هشتادیِ امین حیایی که صرفاً ادای «هشتادی بودن» درمیآورد، و نقشی مثل مهران مدیری که بهراحتی قابل حذف بود. فیلمنامه تنبل است؛ بدون نقطهٔ عطف، بدون فرآیندِ روانِ روایت. محور داستان - بازگشتِ همسر حیایی - هیچ تحولِ دراماتیکی را پشت سر نمیگذارد. در مجموع «استخر» فاقد عمق و انسجام است. این استخر نه عمیق، که عقیم بود.