محمد جمالیان عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس:
تقویت رویکرد پیشگیرانه در نظام سلامت ضروری است
محمد جمالیان، نماینده مردم اراک، کمیجان و خنداب و عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی، در گفتوگو با خبرنگار «رسالت» بر ضرورت توجه ویژه و فوری به حوزه سلامت تأکید کرد و سپس با اشاره به وضعیت فعلی، گفت: حوزه سلامت امروز نیازمند تقویت در دو محور اساسی است؛ نخست، محور بودجهای که متأسفانه شرایط مطلوبی ندارد. بسیاری از مراکز درمانی با بدهی مواجهاند و به دلیل پرداختهای نامنظم، تأمین تجهیزات، دارو و لوازم مورد نیاز با مشکلات جدی روبهروست. از سوی دیگر، پرسنل درمانی نیز با معوقات حقوقی مواجهاند؛ پزشکان، پرستاران و بهورزان همه با تأخیر در دریافت دستمزد خود دست و پنجه نرم میکنند. بنابراین، یکی از بزرگترین چالشهای حوزه سلامت، تأمین مالی و نیاز به برنامهریزی بودجهای جدی است.
وی افزود: ضروری است نگاه پیشگیرانه در نظام سلامت تقویت شود. متأسفانه بیماریهای غیرواگیر از سکتههای قلبی و مغزی گرفته تا فشارخون و چربی خون، روزبهروز در حال افزایش هستند. همزمان، با نسلی مواجهایم که تحرک کمی دارد و این روند در آینده نزدیک ما را با بیماریهایی مانند دیابت، فشارخون، چاقی و مشکلات رشد مواجه خواهد کرد. بنابراین وزارت بهداشت باید برنامهای جدی و مستمر برای پیشگیری تدوین کند، چرا که در غیر این صورت، طی چند سال آینده شرایط سلامت جامعه نگرانکننده خواهد شد و آمار ابتلا به سکتههای قلبی و مغزی افزایش خواهد یافت.
جمالیان در پاسخ به پرسشی درباره اهمیت اصلاح نگاه مدیریتی و تمرکز بر پزشک خانواده، تصریح کرد: وضعیت کنونی وزارت بهداشت پاسخگوی اجرای طرح پزشک خانواده نیست و در شرایط فعلی امکان اجرای کامل این طرح وجود ندارد.
او ادامه داد: برای تقویت حوزه سلامت، ابتدا باید وضعیت پرسنل درمانی بهبود یابد تا پس از آن بتوان سایر طرحهای حمایتی را اجرایی کرد. همچنین، وضعیت اجتماعی کنونی مردم پذیرای فرهنگ پزشک خانواده نیست و اجرای این طرح در این مقطع زمانی مناسب ارزیابی نمیشود، چرا که مستلزم سرمایهگذاری مالی و سپس پذیرش فرهنگی است.
جمالیان در پایان این گفتوگو بیان داشت: اجرای مؤثر طرح پزشک خانواده نیازمند تخصیص منابع قابل توجه به مدت سه تا چهار سال است. بدون تردید، این طرح در بلندمدت منجر به صرفهجویی خواهد شد اما این صرفهجویی یکشبه رخ نمیدهد و نیازمند زمان و سرمایهگذاری است. هر زمان که این سرمایهگذاری صورت گیرد، پس از چهار تا پنج سال کاهش هزینههای سلامت محسوس خواهد شد اما در شرایط فعلی توان پاسخدهی به هزینههای جاری محدود است و امکان سرمایهگذاری در این بخش نیز وجود ندارد.