نگاهی به سرنوشتِ تلخ و عبرت‌آموز هزاران شهروند افغان که سال‌ها در کنار ارتش ایالات متحده و پیمان نظامی غرب به عنوان نیروی بومی خدمت کرده‌اند، ابعاد تازه‌ای از ذاتِ ابزاریِ سیاست خارجی قدرت‌های سلطه‌گر را آشکار می‌کند. این افراد که روزگاری در ازای دستمزدی اندک، جان خود و خانواده‌شان را در معرض خطر نهادند، امروز در میانه‌ی کشمکش‌های حزبی واشنگتن به نقطه‌ی پایان رسیده‌اند و با خطر جدی اخراج و بازگشت به منطقه‌ای روبه‌رویند که امنیت جانی آنان را به شدت تهدید می‌کند.این روزها نهادهای قانون‌گذاری آمریکا صحنه‌ی نزاعی فرسایشی میان جناح‌های سیاسی است. دستگاه امنیتی این کشور با اتخاذ رویکردی سخت‌گیرانه، درصدد پایان دادن به وضعیت اقامتی موقت این افراد و بازگرداندن اجباری آنان از مسیرهای گوناگون است. در مقابل، شماری از نمایندگان با ارائه‌ی طرح‌های مختلف تلاش می‌کنند مانع این تصمیم شوند، اما این تقابل‌های پارلمانی بیش از آنکه ریشه در رویکردی اخلاقی داشته باشد، بازتابی آشکار از بازی‌های سیاسی دو حزب بزرگ برای کسب امتیازهای انتخاباتی و بهره‌برداری از فضای ضد مهاجرتی است. نه سیاست‌مداران حامی اخراج و نه مدافعان ظاهریِ این افراد، هیچ‌کدام به این انسان‌ها به چشمِ شهروندان دارای حقوق انسانی نمی‌نگرند؛ برای ساختار قدرت در واشنگتن، این جمعیتِ رانده‌شده تنها ابزاری در پروژه‌های سیاسی و مهره‌ای بی‌ارزش در صفحه‌ی شطرنج منافع است.تجربه‌ی عبرت آموز این افراد حامل پیامی بنیادین و حیاتی برای تمام کسانی است که در نظام بین‌الملل دل به وعده‌های توخالیِ حمایت از سوی غرب بسته‌اند. ماجرای افغانستان بار دیگر اثبات کرد که ساختار پنهان و آشکار قدرت در ایالات متحده، برای هم‌پیمانان منطقه‌ای و مزدبگیران محلی خود صرفاً یک «تاریخ مصرفِ مشخص» قائل است. تا زمانی که این نیروها برای پیشبرد نقشه‌های اشغالگری و سیاست‌های استعماری کارایی دارند، از آنان بهره‌برداری حداکثری می‌شود؛ اما به محض اینکه چرخه‌ی منافع بچرخد و تاریخ مصرف به پایان رسد، ماشینِ اخراج و حذف به راه می‌افتد و حتی حاضر نیستند هزینه‌ی یک زندگیِ حداقلی و شرافتمندانه را برای این عواملِ وفادارِ دیروز تأمین کنند.این تراژدی، زنگ خطری جدی و درس عبرتی فراموش‌نشدنی برای تمامی مهره‌ها، دولت‌ها و جریان‌هایی است که در نقاط گوناگون جهان، امنیت و بقای خود را به اتکا به بیگانگان گره زده‌اند. سرنوشت تلخِ همکارانِ دیروزِ اشغالگران، گواهی روشن بر این حقیقت است که تکیه بر قدرت‌های استکباری، سرانجامی جز تباهی، بی‌سرنوشتی و طرد شدن ندارد. بازی در زمین واشنگتن، فرجامی جز قربانی شدن در راه منافع راهبردی این کشور نخواهد داشت؛ حقیقتی که نشان می‌دهد بهای اعتماد به قدرت‌های پوشالی، چیزی جز نابودی نیست.