ادامه جنگ تعرفهای آمریکا و کانادا
محمد حسین چشم براه
سیاستهای اقتصادی واشنگتن بار دیگر بر شریک دیرینه تجاریاش، کانادا، سایه افکنده است. دولت آمریکا این بار با تهدید به اعمال تعرفههای سنگین بر کالاهای کانادایی، تلاش میکند اتاوا را از نزدیک شدن به چین در پرونده یک قرارداد تجاری بازدارد. این اقدام نهتنها نشانهای از تداوم جنگ تعرفهای میان دو کشور است، بلکه آشکارا عمق بحران اعتماد میان متحدان سنتی آمریکای شمالی را نشان میدهد.
از زمان روی کار آمدن دولتهای اخیر در واشنگتن، الگوی روابط اقتصادی با کانادا از همکاری راهبردی به رقابت کنترلشده تغییر یافته است. آمریکا با آنکه بزرگترین شریک تجاری کاناداست، اما در سالهای اخیر حساسیت فزایندهای نسبت به هرگونه تعامل اتاوا با پکن نشان میدهد. در نگاه واشنگتن، هر توافق اقتصادی میان کانادا و چین میتواند بهطور غیرمستقیم به تقویت نفوذ پکن در بازارهای آمریکای شمالی و آسیای اقیانوسیه منجر شود؛ موضوعی که با سیاست مهار چین در تضاد است.
با این حال، فشار اقتصادی و تهدید به تعرفه، بیش از آنکه دستاوردی برای آمریکا داشته باشد، اتاوا را به بازنگری در جایگاه خود در معادلات جهانی سوق داده است. کانادا سالهاست که خود را میان دو مسیر متضاد گرفتار میبیند: پایبندی به تعهدات امنیتی و اقتصادی در چارچوب ناتو و توافقهای آمریکامحور، یا حرکت به سوی تنوعبخشی شرکای تجاری در شرق آسیا. در چنین شرایطی، تهدید تعرفهای آمریکا در واقع بیانگر تلاشی است برای بازگرداندن کانادا به اردوگاه اقتصادی واشنگتن، ولو با فشار و اجبار.
این تحولات همچنین میتواند پیامدهای سیاسی داخلی در هر دو کشور داشته باشد. در کانادا، افزایش فشارهای واشنگتن به احساسات ملیگرایانه دامن زده و میتواند دولت اتاوا را به سمت اتخاذ سیاستهای مستقلتر سوق دهد. در آمریکا نیز، چنین تهدیدهایی بیشتر با اهداف انتخاباتی و تبلیغاتی گره خوردهاند تا با منطق اقتصادی؛ زیرا کاخ سفید قصد دارد با موضع سخت در برابر چین و متحدانی که با پکن مراوده دارند، تصویری از اقتدار و استقلال اقتصادی آمریکا نمایش دهد.البته بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که تاریخ مصرف این نمایش اقتصادی در واشنگتن به سر آمده است.
در مجموع، جنگ تعرفهای میان آمریکا و کانادا وارد مرحلهای تازه شده است؛ مرحلهای که در آن، اقتصاد دیگر ابزار توسعه نیست، بلکه ابزاری برای فشار سیاسی و راهبردی تلقی میشود. اگر واشنگتن بخواهد مسیر تهدید و اجبار را ادامه دهد، نه تنها روابط دیرینه دو کشور آسیب خواهد دید، بلکه زمینه برای تقویت حضور چین در حوزههای اقتصادی و سیاسی قاره شمالی فراهم خواهد شد ، چیزی که درست برخلاف هدف اعلامی آمریکا است.
سیاستهای اقتصادی واشنگتن بار دیگر بر شریک دیرینه تجاریاش، کانادا، سایه افکنده است. دولت آمریکا این بار با تهدید به اعمال تعرفههای سنگین بر کالاهای کانادایی، تلاش میکند اتاوا را از نزدیک شدن به چین در پرونده یک قرارداد تجاری بازدارد. این اقدام نهتنها نشانهای از تداوم جنگ تعرفهای میان دو کشور است، بلکه آشکارا عمق بحران اعتماد میان متحدان سنتی آمریکای شمالی را نشان میدهد.
از زمان روی کار آمدن دولتهای اخیر در واشنگتن، الگوی روابط اقتصادی با کانادا از همکاری راهبردی به رقابت کنترلشده تغییر یافته است. آمریکا با آنکه بزرگترین شریک تجاری کاناداست، اما در سالهای اخیر حساسیت فزایندهای نسبت به هرگونه تعامل اتاوا با پکن نشان میدهد. در نگاه واشنگتن، هر توافق اقتصادی میان کانادا و چین میتواند بهطور غیرمستقیم به تقویت نفوذ پکن در بازارهای آمریکای شمالی و آسیای اقیانوسیه منجر شود؛ موضوعی که با سیاست مهار چین در تضاد است.
با این حال، فشار اقتصادی و تهدید به تعرفه، بیش از آنکه دستاوردی برای آمریکا داشته باشد، اتاوا را به بازنگری در جایگاه خود در معادلات جهانی سوق داده است. کانادا سالهاست که خود را میان دو مسیر متضاد گرفتار میبیند: پایبندی به تعهدات امنیتی و اقتصادی در چارچوب ناتو و توافقهای آمریکامحور، یا حرکت به سوی تنوعبخشی شرکای تجاری در شرق آسیا. در چنین شرایطی، تهدید تعرفهای آمریکا در واقع بیانگر تلاشی است برای بازگرداندن کانادا به اردوگاه اقتصادی واشنگتن، ولو با فشار و اجبار.
این تحولات همچنین میتواند پیامدهای سیاسی داخلی در هر دو کشور داشته باشد. در کانادا، افزایش فشارهای واشنگتن به احساسات ملیگرایانه دامن زده و میتواند دولت اتاوا را به سمت اتخاذ سیاستهای مستقلتر سوق دهد. در آمریکا نیز، چنین تهدیدهایی بیشتر با اهداف انتخاباتی و تبلیغاتی گره خوردهاند تا با منطق اقتصادی؛ زیرا کاخ سفید قصد دارد با موضع سخت در برابر چین و متحدانی که با پکن مراوده دارند، تصویری از اقتدار و استقلال اقتصادی آمریکا نمایش دهد.البته بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که تاریخ مصرف این نمایش اقتصادی در واشنگتن به سر آمده است.
در مجموع، جنگ تعرفهای میان آمریکا و کانادا وارد مرحلهای تازه شده است؛ مرحلهای که در آن، اقتصاد دیگر ابزار توسعه نیست، بلکه ابزاری برای فشار سیاسی و راهبردی تلقی میشود. اگر واشنگتن بخواهد مسیر تهدید و اجبار را ادامه دهد، نه تنها روابط دیرینه دو کشور آسیب خواهد دید، بلکه زمینه برای تقویت حضور چین در حوزههای اقتصادی و سیاسی قاره شمالی فراهم خواهد شد ، چیزی که درست برخلاف هدف اعلامی آمریکا است.
