پیر جهاد و اجتهاد، رهبر فرزانه و فروزان، سید محور مقاومت و ولیامر مسلمین جهان، حضرت آیت الله العظمی خامنهای به آرزوی دیرینه خود دست یافت و سیدالشهدای مقاومت شد
رهبر در آغوش حیدر
جواد شاملو
سلام بر وعده تضمینشده خدا، سلام بر بقیةالله، سلام بر آن قائم برنای سالخورده که اکنون به سوگ یکی از عزیزترین فرزندان خویش نشسته است. یا صاحبالزمان، ما اگر پدر از دست دادیم، شما فرزند از دست دادی. اگر آقا همچون قمربنیهاشم بود، ما اهل حرمیم و تو حسینی... به شما تسلیت میگوییم. ما در این روز، سختترین لحظات عمرمان را میگذرانیم. ما فرزندان شما، اکنون مصیبتزده و داغداریم، اما شرط ادب آن است که ابتدا به شما تسلیت عرض کنیم. یا صاحبالزمان، انشاءالله که غم آخرتان باشد. فرزندان شما در ایران، در عراق، در لبنان، در بحرین، در پاکستان، در کشمیر، در هند و در اقصی نقاط جهان امروز عزادار مردی نازنین از سلاله مادرتان صدیقه کبری سلام الله علیها هستند که همواره از او آرامش میگرفتند. او پناهگاهی بود که سهمگینترین خبر در برابر قوام و وقار و پایستگیاش، همچون موجهای آب بودند در برابر صخرههای سخت. او واسطه خدا بود و خلق، چنان از ایمان سرشار بود که سرریز ایمانش به ما مردم میرسید.
یا صاحبالزمان... رهبر ما در مواقف گوناگون، رضایت خود را از بخش کثیری از ملت ایران اعلام کرده بود. به خدای کعبه قسم ما اهل کوفه نبودیم و علی تنها نماند. هرچند در میان هر قومی گروهی شریر و بدفهم و شیطانزده هم وجود دارد اما بخش مهم و پیشران و قابل توجهی از ملت، فرزند شما سیدعلی را عاشقانه دوست داشت. اکنون هم که داغ آن میر و علمدار قلوب شیعیان شما را میگدازد، هیچکس در فکر تسلیم نیست، همه بیتاب انتقامیم.
یا صاحبالزمان! ما امیدوار و معتقدیم که رهبرمان با همه فاصلهای که با ما داشت از نظر عیار ایمان و اخلاص و علم و شجاعت، نزد شما شکایت ما را نمیکند، به همین دلیل میخواهم به خود جرأت بدهم و چند کلامی با شما از درد دل بگویم.
یا صاحبالزمان... شما عینالله ناظرهای؛ خودت این مردم را نگاه کن. ببین که بسیاری از آنها در داغ عزیزان خود نیز اینچنین ضجه نمیزنند. ای سید ما، ای مولای ما، تو نیز همچون جدت امام رضا انیسالنفوسی، ببین که قلوب ما چه آتشی گرفته. آیا راضی میشوی که ما همچون یتیمان متحیر این سو و آن سو بدویم و هیچکس نباشد آراممان کند؟ مگر پدرتان امیرالمؤمنین بیشترین سفارش را در حق یتیمان نمیکرد؟ مگر قرآن نفرموده «فأما الیتیم فلا تقهر»؟ مگر ناله یتیم عرش خداوند عالم را نمیلرزاند؟ اگر از کوچهای بگذری و صدای گریه یتیمی را بشنوی او را در آغوش نمیگیری؟ او را روی زانوها نمینشانی و نوازشش نمیکنی؟
چرا، خود شما بودی که سال ۶۸، ملتی که با رفتن سیدروحالله یتیم شده بود در آغوش گرفته و سیدعلی را به آنها هدیه دادی و اینگونه این ملت را در آغوش گرفتی. ای سید ما ای مولای ما، با این اشکها که امیدوارم آبروی صورتم باشد و ذخیره آخرتم چراکه از حب فرزند فاطمه است، از تو میخواهم یتیمانت را دریابی... خلأ قلب ما را جز دیدن رویت پر نخواهد کرد. سوگ ما دائم است تا ظهور قائم... نابودی بزدلانی همچون آمریکا و اسرائیل که حتمی و قطعی است هم نمیتواند این آتش سوگ را فرو بنشاند.
سلام بر وعده تضمینشده خدا، سلام بر بقیةالله، سلام بر آن قائم برنای سالخورده که اکنون به سوگ یکی از عزیزترین فرزندان خویش نشسته است. یا صاحبالزمان، ما اگر پدر از دست دادیم، شما فرزند از دست دادی. اگر آقا همچون قمربنیهاشم بود، ما اهل حرمیم و تو حسینی... به شما تسلیت میگوییم. ما در این روز، سختترین لحظات عمرمان را میگذرانیم. ما فرزندان شما، اکنون مصیبتزده و داغداریم، اما شرط ادب آن است که ابتدا به شما تسلیت عرض کنیم. یا صاحبالزمان، انشاءالله که غم آخرتان باشد. فرزندان شما در ایران، در عراق، در لبنان، در بحرین، در پاکستان، در کشمیر، در هند و در اقصی نقاط جهان امروز عزادار مردی نازنین از سلاله مادرتان صدیقه کبری سلام الله علیها هستند که همواره از او آرامش میگرفتند. او پناهگاهی بود که سهمگینترین خبر در برابر قوام و وقار و پایستگیاش، همچون موجهای آب بودند در برابر صخرههای سخت. او واسطه خدا بود و خلق، چنان از ایمان سرشار بود که سرریز ایمانش به ما مردم میرسید.
یا صاحبالزمان... رهبر ما در مواقف گوناگون، رضایت خود را از بخش کثیری از ملت ایران اعلام کرده بود. به خدای کعبه قسم ما اهل کوفه نبودیم و علی تنها نماند. هرچند در میان هر قومی گروهی شریر و بدفهم و شیطانزده هم وجود دارد اما بخش مهم و پیشران و قابل توجهی از ملت، فرزند شما سیدعلی را عاشقانه دوست داشت. اکنون هم که داغ آن میر و علمدار قلوب شیعیان شما را میگدازد، هیچکس در فکر تسلیم نیست، همه بیتاب انتقامیم.
یا صاحبالزمان! ما امیدوار و معتقدیم که رهبرمان با همه فاصلهای که با ما داشت از نظر عیار ایمان و اخلاص و علم و شجاعت، نزد شما شکایت ما را نمیکند، به همین دلیل میخواهم به خود جرأت بدهم و چند کلامی با شما از درد دل بگویم.
یا صاحبالزمان... شما عینالله ناظرهای؛ خودت این مردم را نگاه کن. ببین که بسیاری از آنها در داغ عزیزان خود نیز اینچنین ضجه نمیزنند. ای سید ما، ای مولای ما، تو نیز همچون جدت امام رضا انیسالنفوسی، ببین که قلوب ما چه آتشی گرفته. آیا راضی میشوی که ما همچون یتیمان متحیر این سو و آن سو بدویم و هیچکس نباشد آراممان کند؟ مگر پدرتان امیرالمؤمنین بیشترین سفارش را در حق یتیمان نمیکرد؟ مگر قرآن نفرموده «فأما الیتیم فلا تقهر»؟ مگر ناله یتیم عرش خداوند عالم را نمیلرزاند؟ اگر از کوچهای بگذری و صدای گریه یتیمی را بشنوی او را در آغوش نمیگیری؟ او را روی زانوها نمینشانی و نوازشش نمیکنی؟
چرا، خود شما بودی که سال ۶۸، ملتی که با رفتن سیدروحالله یتیم شده بود در آغوش گرفته و سیدعلی را به آنها هدیه دادی و اینگونه این ملت را در آغوش گرفتی. ای سید ما ای مولای ما، با این اشکها که امیدوارم آبروی صورتم باشد و ذخیره آخرتم چراکه از حب فرزند فاطمه است، از تو میخواهم یتیمانت را دریابی... خلأ قلب ما را جز دیدن رویت پر نخواهد کرد. سوگ ما دائم است تا ظهور قائم... نابودی بزدلانی همچون آمریکا و اسرائیل که حتمی و قطعی است هم نمیتواند این آتش سوگ را فرو بنشاند.
تیتر خبرها
تیترهای روزنامه
