تنفس مصنوعی جلاد به جلاد
تحولات سیاسی جاری در اراضی اشغالی، پرده از واقعیتی برمی‌دارد که فراتر از بازی‌های متعارف احزاب این رژیم نامشروع در آستانه انتخابات است. ورود علنی و بی‌پرده دونالد ترامپ به میدان برای نجات بنیامین نتانیاهو، پیش از هر چیز نمایانگر پدیده «این‌همانی» میان دو چهره‌ای است که در ادبیات سیاسی جهان به تروریسم ، بی‌قانونی مطلق و خون‌ریزی شناخته می‌شوند. حمایت واشنگتن از تل‌آویو پدیده تازه‌ای نیست، اما پیوند کنونی میان ترامپ و نتانیاهو، دادوستد دو جلاد است که بقای سیاسی خود را تنها در تنش‌زایی، نقض آشکار حقوق بین‌الملل و کشتار بی‌گناهان تعریف کرده‌اند. ترامپ تلاش می‌کند تا با ارسال سیگنال‌های حمایتی مستقیم، نقشی نجات‌بخش برای همتای ورشکسته خود ایفا کند؛ غافل از آنکه این اقدام، بیش از هر چیز شبیه به دادن تنفس مصنوعی به بیماری در حال احتضار است.
با این حال، کابوس اصلی نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی درست در همین نقطه آغاز می‌شود: هراس شدید از ناکارآمدی این تنفس مصنوعی خارجی. داده‌های تازه افکارسنجی‌ها نشان می‌دهد که معادلات سیاسی در تل‌آویو به نقطه‌ای برگشت‌ناپذیر رسیده است. نتایج نظرسنجی پایگاه خبری «واللا» گواهی روشن بر این واقعیت است؛ جایی که حتی مداخله و اعلام حمایت مستقیم ترامپ نیز نتوانسته موازنه را به نفع ائتلاف حاکم تغییر دهد. طبق این آمار، اردوگاه نتانیاهو همچنان می تواند به 51 کرسی دست یابد، در حالی که جناح مخالفان با ۵۴ کرسی جایگاه برتر خود را حفظ کرده است. این شکاف آشکار نشان می‌دهد نتانیاهو با دستیابی به حد نصاب لازم برای تشکیل کابینه (یعنی حداقل ۶۱ کرسی) فاصله‌ای عمیق و پرناشدنی دارد.
ریشه ناکامی نسخه حمایتی ترامپ را باید در عمق بحران‌های درونی اراضی اشغالی جست‌وجو کرد. جامعه صهیونیستی امروز با فرسایش شدید امنیتی، شکست‌های راهبردی پی‌درپی، فروپاشی اعتماد عمومی و گسست‌های بی‌سابقه اجتماعی و اقتصادی دست‌به‌گریبان است. پیامدهای سنگین جنگ‌افروزی‌های بی‌پایان و ناتوانی در تحقق اهداف ادعایی، جامعه اشغالگران را به این جمع‌بندی رسانده که حضور نتانیاهو عامل اصلی تعمیق باتلاق کنونی است. در چنین وضعیتی، اهرم‌های حمایتی برون‌مرزی،حتی اگر از سوی ترامپ و با هیاهوی رسانه‌ای فراوان تزریق شود،خاصیت نجات‌بخشی خود را از دست داده و قادر به مهار شکاف‌های ساختاری نیست.
نگرانی نتانیاهو کاملاً واقعی و مبتنی بر زمینه‌های عینی است؛ او دریافته که کارت‌های خارجی دیگر کارایی پیشین را ندارند. تلاش ترامپ برای ابقای این جلاد سیاسی در قدرت، نه‌تنها گرهی از کار فروبسته تل‌آویو نگشوده، بلکه نشان داد که هم‌پیمانی دو سیاستمدار تروریست نیز در برابر واقعیت‌های سخت میدان و بحران‌های چندلایه ساختاری محکوم به شکست است. این تنفس مصنوعی، تنها تلاشی مذبوحانه برای به تأخیر انداختن لحظه سقوط است؛ سقوطی که نظرسنجی‌های تازه تنها بازتاب‌دهنده بخش کوچکی از گریزناپذیری آن هستند.
با این حال، کابوس اصلی نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی درست در همین نقطه آغاز می‌شود: هراس شدید از ناکارآمدی این تنفس مصنوعی خارجی. داده‌های تازه افکارسنجی‌ها نشان می‌دهد که معادلات سیاسی در تل‌آویو به نقطه‌ای برگشت‌ناپذیر رسیده است. نتایج نظرسنجی پایگاه خبری «واللا» گواهی روشن بر این واقعیت است؛ جایی که حتی مداخله و اعلام حمایت مستقیم ترامپ نیز نتوانسته موازنه را به نفع ائتلاف حاکم تغییر دهد. طبق این آمار، اردوگاه نتانیاهو همچنان می تواند به 51 کرسی دست یابد، در حالی که جناح مخالفان با ۵۴ کرسی جایگاه برتر خود را حفظ کرده است. این شکاف آشکار نشان می‌دهد نتانیاهو با دستیابی به حد نصاب لازم برای تشکیل کابینه (یعنی حداقل ۶۱ کرسی) فاصله‌ای عمیق و پرناشدنی دارد.
ریشه ناکامی نسخه حمایتی ترامپ را باید در عمق بحران‌های درونی اراضی اشغالی جست‌وجو کرد. جامعه صهیونیستی امروز با فرسایش شدید امنیتی، شکست‌های راهبردی پی‌درپی، فروپاشی اعتماد عمومی و گسست‌های بی‌سابقه اجتماعی و اقتصادی دست‌به‌گریبان است. پیامدهای سنگین جنگ‌افروزی‌های بی‌پایان و ناتوانی در تحقق اهداف ادعایی، جامعه اشغالگران را به این جمع‌بندی رسانده که حضور نتانیاهو عامل اصلی تعمیق باتلاق کنونی است. در چنین وضعیتی، اهرم‌های حمایتی برون‌مرزی،حتی اگر از سوی ترامپ و با هیاهوی رسانه‌ای فراوان تزریق شود،خاصیت نجات‌بخشی خود را از دست داده و قادر به مهار شکاف‌های ساختاری نیست.
نگرانی نتانیاهو کاملاً واقعی و مبتنی بر زمینه‌های عینی است؛ او دریافته که کارت‌های خارجی دیگر کارایی پیشین را ندارند. تلاش ترامپ برای ابقای این جلاد سیاسی در قدرت، نه‌تنها گرهی از کار فروبسته تل‌آویو نگشوده، بلکه نشان داد که هم‌پیمانی دو سیاستمدار تروریست نیز در برابر واقعیت‌های سخت میدان و بحران‌های چندلایه ساختاری محکوم به شکست است. این تنفس مصنوعی، تنها تلاشی مذبوحانه برای به تأخیر انداختن لحظه سقوط است؛ سقوطی که نظرسنجی‌های تازه تنها بازتاب‌دهنده بخش کوچکی از گریزناپذیری آن هستند.
تیتر خبرها
تیترهای روزنامه
