زنان زینبی
شاعری در مدح عقیله عرب، حضرت زینب سلام‌الله‌علیها اینگونه نوشته و یکی از مادحین جوان و محبوب این دوران هم آن را به شور خوانده، که «قبل از زین‌العابدین تا در خیمه، چند دقیقه شما هم امام بودی...». تاریخ‌پژوه بزرگواری سال‌ها پیش از سرایش این شعر حماسی، کتابی در مورد سفر اهل بیت امام حسین علیه‌السلام به شام می‌نویسد و اسمش را می‌گذارد «بعثت بدون وحی». فغان از عظمت زینب کبری که در برهه‌ای باید هم نقش امامت را برعهده می‌گرفت و هم به نوعی پیامبری می‌کرد. شام، پایتخت جاهلیت بود؛ قرآن روی نیزه‌ها بود و زینب کبری باید دین را دوباره به مردمان جهل‌زده آن دیار معرفی می‌کرد. زنی خسته، داغ‌دیده، اسیر و در نامناسب‌ترین شرایط، در قطب جهالت و رذالت حاضر شد و پرچم حق را بلند کرد. آه ای دختر امیرالمؤمنین؛ دریاهای جهان اگر حاصل اشک آدمیان بود بر شما، حق مظلومیتت ادا نمی‌شد و دست کوه‌های جهان از آسمان صبر و اقتدارت کوتاه است.
رهبر رشید انقلاب، در پیام خود به مناسبت سالروز میلاد مسعود حضرت زینب سلام‌الله علیها و روز پرستار، بانوان ایران را زینبی خواندند و حضور آنان در میادین و خیابان‌های ایران را حضور زینبی معرفی کردند. مگر نه اینکه عقیله بنی‌هاشم ثابت کرد زن باایمان می‌تواند شهرها را فتح کند؛ حتی اگر شهر، شهر یزید باشد و زن در غل و زنجیر اسیر. و مگر نه اینکه زنان ایرانی مهم‌ترین عنصر تجمعات خون‌خواهی هستند و با عاطفه مادرانه یا دخترانه خود نسبت به آقای شهید ایران که هم پدر بود برای ملت و هم فرزند؛ قریب به 8 ماه است که اجازه نداده‌اند شهادت مظلومانه او به دست فراموشی سپرده شود؟ آن‌ها به قیام ملی ایرانیان پس از شهادت سیدعلیِ مظلوم، جلوه خانوادگی دادند و اصالت مکتب انقلاب اسلامی را به رخ جریان‌های ضدایرانی کشیدند که همچون بی‌وطنی، بی‌خانواده بودن هم برایشان شاخصه است! رمز تداوم هشت‌ماهه تجمعاتی که باعث شد شهادت ولی خدا در میان ترافیک اخبار و وقایع روزمره کمرنگ نشود، زن بود و عاطفه زنانه و وفاداری زنانه؛ همان عاطفه و وفایی که اوجش را در وجود بانوان بزرگ اسلام می‌بینیم. در وجود شخصیت‌های باعظمتی همچون خدیجه کبری، فاطمه زهرا و زینب سلام‌الله علیها. کوفه و شام بعد از شهادت سالار شهیدان به تسخیر حضرت زینب درآمد؛ مدینه بعد از غصب ولایت عرصه حضور دختر پیامبر بود و مکه تنها با وجود حضرت خدیجه برای رسول‌الله قابل تحمل بود. ایران هم بعد از شهادت آقای شهید مسخر بانوان زینبی است.
رهبر رشید انقلاب، در پیام خود به مناسبت سالروز میلاد مسعود حضرت زینب سلام‌الله علیها و روز پرستار، بانوان ایران را زینبی خواندند و حضور آنان در میادین و خیابان‌های ایران را حضور زینبی معرفی کردند. مگر نه اینکه عقیله بنی‌هاشم ثابت کرد زن باایمان می‌تواند شهرها را فتح کند؛ حتی اگر شهر، شهر یزید باشد و زن در غل و زنجیر اسیر. و مگر نه اینکه زنان ایرانی مهم‌ترین عنصر تجمعات خون‌خواهی هستند و با عاطفه مادرانه یا دخترانه خود نسبت به آقای شهید ایران که هم پدر بود برای ملت و هم فرزند؛ قریب به 8 ماه است که اجازه نداده‌اند شهادت مظلومانه او به دست فراموشی سپرده شود؟ آن‌ها به قیام ملی ایرانیان پس از شهادت سیدعلیِ مظلوم، جلوه خانوادگی دادند و اصالت مکتب انقلاب اسلامی را به رخ جریان‌های ضدایرانی کشیدند که همچون بی‌وطنی، بی‌خانواده بودن هم برایشان شاخصه است! رمز تداوم هشت‌ماهه تجمعاتی که باعث شد شهادت ولی خدا در میان ترافیک اخبار و وقایع روزمره کمرنگ نشود، زن بود و عاطفه زنانه و وفاداری زنانه؛ همان عاطفه و وفایی که اوجش را در وجود بانوان بزرگ اسلام می‌بینیم. در وجود شخصیت‌های باعظمتی همچون خدیجه کبری، فاطمه زهرا و زینب سلام‌الله علیها. کوفه و شام بعد از شهادت سالار شهیدان به تسخیر حضرت زینب درآمد؛ مدینه بعد از غصب ولایت عرصه حضور دختر پیامبر بود و مکه تنها با وجود حضرت خدیجه برای رسول‌الله قابل تحمل بود. ایران هم بعد از شهادت آقای شهید مسخر بانوان زینبی است.
