افتخارالسادات سجادی
رمضاتی که سپری کردیم، با شکوه معمول عبادت آغاز نشد؛ بلکه با غرش تهاجم آمریکا و صهیونیسم، و در میانه‌ی سکوت نیمه‌شب، با تلخی شهادت رهبری که نماد ایستادگی بود، زیسته شد. در این سال، ماه رمضان، نه تنها یک تقویم مذهبی، بلکه به «آغاز یک جبهه‌ی دفاعی نوین» بدل گشت؛ جایی که خط فاصل میان محراب و سنگر، در میانه‌ی خون و غبار، برای همیشه از میان رفت.
رمضانی که سپری شد ، معنای عمیق‌تری از «انسجام» را به ما بازتعریف کرد. این بار، انسجام، نه از طریق سخنرانی‌ها، بلکه از دل یک «هم‌زبانی درد» برخاست. تضاد میان «سکوت عبادت» و «هیاهوی جنگ»، پیوند میان خانه‌ها و جبهه‌ها را مستحکم‌تر کرد. در حالی که جهان شاهد تهاجم بی‌رحمانه‌ای بود، ملت ایران در میانه‌ی روزه و نیاز، با یک «رابط مشترک» به هم پیوند خوردند: پیوند میان حزن ناشی از فقدان رهبری و خشم ناشی از تجاوز. این همان «انسجام ارادی» است؛ وقتی عطش مردمی که در برابر ظلم ایستاده‌اند، با دعای جمعی یک ملت، به قدرتی تبدیل می‌شود که هیچ ابزار نظامی‌ای توان مهار آن را ندارد.
اما آنچه این دوران دفاعی را از یک نبرد منطقه‌ای به یک «پدیده جهانی» بدل کرد، فراتر از مرزهای جغرافیایی ایران بود. جهان با چیزی روبرو شد که در معادلات کلاسیک قدرت، جایی برایش ندارد: «مقاومت معنوی در اوج آسیب‌پذیری». وقتی تهاجم، هدفش فروپاشی روح یک ملت است، اما جهان می‌بیند که این ملت در ماه رحمت، نه تنها فرو نمی‌پاشد، بلکه منسجم‌تر و استوارتر می‌شود، حقیقت دفاع مشروع ما در وجدان‌های جهانی رسوخ می‌کند. این «جهانی شدن حمایت»، برخاسته از مشاهده‌ی این واقعیت است که ایران در حال دفاع از «کرامت انسانی» در برابر «بی‌اخلاقی قدرت» است.
با این حال، ما می‌دانیم که این تازه آغازمسیر است. ما اکنون در وضعیت دفاع هستیم، اما این دفاع، نباید به معنای ایستادگی منفعلانه باشد.  بحران امروز، از ما می‌طلبد که «روح رمضان» را از یک حالت عاطفی، به یک «استراتژی تاب‌آوری» تبدیل کنیم. پیروزی نهایی، تنها با سلاح و تجهیزات به دست نمی‌آید؛ بلکه تنها زمانی محقق می‌شود که ما بتوانیم آن «انسجام برخاسته از زخم» را حفظ کنیم و اجازه ندهیم غبارجنگ، چشم بصیرت ما را ببندد. تاب‌آوری ما، یعنی تبدیل کردن هر ترور به یک «تولید اراده» و هر حمله به یک «استحکام بیشتر».
اگر می‌خواهیم به مقصد برسیم، باید حافظ آن پیوند مقدس میان «ایمان، انسجام و ایستادگی» باشیم. چرا که پیروزی، پاداش کسانی است که در میانه‌ی تاریک‌ترین شب‌های تهاجم، از شعله‌ی آن «انسجام رمضان‌گونه» برای روشن کردن مسیرخود استفاده می‌کنند.