اضطراب جمعی در اراضی اشغالی
نشانههای اضطراب جمعی در اراضی اشغالی دیگر پنهانکردنی نیست. جامعهای نامشروع که سالها با اتکا به برتری نظامی و چتر امنیتی متحدانش زیسته، اکنون بیش از هر زمان دیگری نسبت به پیامدهای یک جنگ جدید دچار نگرانی و هراس شده است. این نگرانی نه صرفاً در نظرسنجیها یا تحلیلهای رسانهای، بلکه در رفتارهای عینی و تصمیمهای اقتصادی ساکنان این مناطق بهوضوح دیده میشود.
یکی از روشنترین شاخصهای این وضعیت، افزایش کمسابقه تمایل به پوششهای بیمهای مرتبط با شرایط جنگی است. رسانههای اقتصادی عبریزبان گزارش دادهاند که از ابتدای سال ۲۰۲۶، هزاران قرارداد بیمه ویژه حفاظت از اسباب و اثاثیه منازل در صورت وقوع جنگ به ثبت رسیده است؛ رقمی که بخش قابلتوجهی از آن تنها در یک هفته اخیر منعقد شده و از شتابگرفتن ترس عمومی حکایت دارد. این آمارها بیش از هر تحلیل سیاسی، عمق نگرانی ساکنان اراضی اشغالی را بازتاب میدهد.
ماهیت این بیمهنامهها نیز معنادار است. سازوکاری که با پیشنهاد نهادهای مالیاتی طراحی شده و در صورت وارد آمدن خسارت، پرداختهایی تا سقف قابلتوجهی را تضمین میکند، در واقع پاسخی نهادی به اضطرابی فراگیر است؛ اضطرابی که دیگر محدود به مناطق مرزی یا شهرکهای خاص نیست و به لایههای مختلف جامعه تسری یافته است. وقتی امنیت به یک دغدغه اقتصادی روزمره تبدیل میشود، به این معناست که حس اطمینان جمعی بهطور جدی ترک برداشته است.
تجربه جنگ 12 روزه، که تنها در بازهای کوتاه هزاران پرونده خسارت بر جای گذاشت،همچنان در حافظه عمومی صهیونیستها زنده است. پرداخت خسارت به دهها هزار نفر در آن دوره، برای جامعهای که خود را «امن» میپنداشت، یک شوک روانی ماندگار بود. اکنون همان تجربه، بهمثابه یک هشدار دائمی عمل میکند و هر نشانهای از تشدید تنش منطقهای، موج تازهای از نگرانی را برمیانگیزد.در پسِ این اضطراب گسترده، یک واقعیت راهبردی قرار دارد: قدرت موشکی ایران که روزبهروز برای دشمن صهیونیستی و ساکنان اراضی اشغالی ملموستر و باورپذیرتر میشود. تحلیلگران نظامی غربی نیز بارها اذعان کردهاند که این توانمندی، صرفاً یک ابزار تهاجمی نیست، بلکه عامل اصلی بازدارندگی و تغییر محاسبات امنیتی در منطقه بهشمار میرود. وقتی افکار عمومی یک جامعه، تهدید را واقعی و نزدیک احساس میکند، یعنی معادله بازدارندگی بهدرستی عمل کرده است.
از این منظر، سایه وحشتی که امروز بر اراضی اشغالی افتاده، محصول جنگ روانی یا اغراق رسانهای نیست؛ بلکه برآیند انباشت تجربههای واقعی، دادههای اقتصادی و تغییر موازنه قدرت است. جامعهای که برای حفظ داراییهای ابتدایی خود در برابر جنگ احتمالی صف میکشد، بهخوبی دریافته که دوره «جنگهای کمهزینه» به پایان رسیده است.
در نهایت، آنچه امروز در اراضی اشغالی جریان دارد، تنها ترس از یک درگیری تازه نیست؛ بلکه بحران اطمینان به آینده است. بحرانی که هر روز با برجستهتر شدن قدرت بازدارنده ایران، عمیقتر میشود و نشان میدهد جنگ، اگر آغاز شود، دیگر یک ماجراجویی کنترلشده نخواهد بود؛ واقعیتی که افکار عمومی دشمن صهیونیستی، پیش از سیاستمدارانش، آن را پذیرفته است.
یکی از روشنترین شاخصهای این وضعیت، افزایش کمسابقه تمایل به پوششهای بیمهای مرتبط با شرایط جنگی است. رسانههای اقتصادی عبریزبان گزارش دادهاند که از ابتدای سال ۲۰۲۶، هزاران قرارداد بیمه ویژه حفاظت از اسباب و اثاثیه منازل در صورت وقوع جنگ به ثبت رسیده است؛ رقمی که بخش قابلتوجهی از آن تنها در یک هفته اخیر منعقد شده و از شتابگرفتن ترس عمومی حکایت دارد. این آمارها بیش از هر تحلیل سیاسی، عمق نگرانی ساکنان اراضی اشغالی را بازتاب میدهد.
ماهیت این بیمهنامهها نیز معنادار است. سازوکاری که با پیشنهاد نهادهای مالیاتی طراحی شده و در صورت وارد آمدن خسارت، پرداختهایی تا سقف قابلتوجهی را تضمین میکند، در واقع پاسخی نهادی به اضطرابی فراگیر است؛ اضطرابی که دیگر محدود به مناطق مرزی یا شهرکهای خاص نیست و به لایههای مختلف جامعه تسری یافته است. وقتی امنیت به یک دغدغه اقتصادی روزمره تبدیل میشود، به این معناست که حس اطمینان جمعی بهطور جدی ترک برداشته است.
تجربه جنگ 12 روزه، که تنها در بازهای کوتاه هزاران پرونده خسارت بر جای گذاشت،همچنان در حافظه عمومی صهیونیستها زنده است. پرداخت خسارت به دهها هزار نفر در آن دوره، برای جامعهای که خود را «امن» میپنداشت، یک شوک روانی ماندگار بود. اکنون همان تجربه، بهمثابه یک هشدار دائمی عمل میکند و هر نشانهای از تشدید تنش منطقهای، موج تازهای از نگرانی را برمیانگیزد.در پسِ این اضطراب گسترده، یک واقعیت راهبردی قرار دارد: قدرت موشکی ایران که روزبهروز برای دشمن صهیونیستی و ساکنان اراضی اشغالی ملموستر و باورپذیرتر میشود. تحلیلگران نظامی غربی نیز بارها اذعان کردهاند که این توانمندی، صرفاً یک ابزار تهاجمی نیست، بلکه عامل اصلی بازدارندگی و تغییر محاسبات امنیتی در منطقه بهشمار میرود. وقتی افکار عمومی یک جامعه، تهدید را واقعی و نزدیک احساس میکند، یعنی معادله بازدارندگی بهدرستی عمل کرده است.
از این منظر، سایه وحشتی که امروز بر اراضی اشغالی افتاده، محصول جنگ روانی یا اغراق رسانهای نیست؛ بلکه برآیند انباشت تجربههای واقعی، دادههای اقتصادی و تغییر موازنه قدرت است. جامعهای که برای حفظ داراییهای ابتدایی خود در برابر جنگ احتمالی صف میکشد، بهخوبی دریافته که دوره «جنگهای کمهزینه» به پایان رسیده است.
در نهایت، آنچه امروز در اراضی اشغالی جریان دارد، تنها ترس از یک درگیری تازه نیست؛ بلکه بحران اطمینان به آینده است. بحرانی که هر روز با برجستهتر شدن قدرت بازدارنده ایران، عمیقتر میشود و نشان میدهد جنگ، اگر آغاز شود، دیگر یک ماجراجویی کنترلشده نخواهد بود؛ واقعیتی که افکار عمومی دشمن صهیونیستی، پیش از سیاستمدارانش، آن را پذیرفته است.
تیتر خبرها
تیترهای روزنامه
