نیویورک تایمز: ترامپ در ۱۱ مارس، در حالی که کمتر از دو هفته از جنگ او با ایران می‌گذشت، اعلام کرد: ما پیروز شدیم. در همان ساعت اول، کار تمام شد. در ۲۴ مارس، او در دفتر بیضی (کاخ سفید) تکرار کرد: در این جنگ پیروز شده‌ایم. در ۶ آوریل، او ادعا کرد: آن‌ها از نظر نظامی شکست خورده‌اند. در ۱۱ آوریل، ترامپ در شبکه اجتماعی تروث سوشال نوشت: ایالات متحده ارتش ایران را به طور کامل نابود کرده است.
ترامپ در ۱۶ آوریل گفت: جنگ در ایران به عالی‌ترین شکل پیش می‌رود. همه‌چیز بی‌نقص است.
بی‌نقص بودن جنگ ترامپ، برخی از حامیان او را گیج کرده است. ماریا بارتیرومو از شبکه فاکس نیوز اخیراً در یک برنامه زنده گفت: «من نمی‌فهمم چطور ممکن است که ایران همچنان توانایی آن را داشته باشد که این‌گونه بجنگد و به تلاش برای ضربه زدن به کشورهای خلیج [فارس] و پایگاه‌های نظامی آمریکا ادامه دهد. چون ایالات متحده ارتش ایران را نابود کرده و رئیس‌جمهور هم مدام این را تکرار می‌کند.»
با این حال، به نظر می‌رسد جنگ بی‌نقص ترامپ چند ایراد کوچک هم دارد؛ از جمله بسته شدن تنگه هرمز و در چند روز گذشته، مسدود شدن نسبی مسیر عبور و مرور در دریای سرخ. بنابراین ترامپ در حال تشدید حملات است؛ اقدامی که شبیه به پافشاری بر یک استراتژی شکست‌خورده به نظر می‌رسد. اما مشکلِ اکنون، اشتباه محاسباتی وحشتناک ترامپ در آغاز جنگ در ۲۸ فوریه نیست؛ اشتباهی که آمریکا را تضعیف کرد، ذخایر مهمات را کاهش داد، ظرفیت ما را برای بازدارندگی چین در آسیا پایین آورد و تندروهای ایرانی را تقویت کرد. بلکه مسئله در حال حاضر، روش فاجعه‌بار او در تشدید این جنگ است.
ترامپ اخیراً هر روز به اهدافی در سراسر ایران حمله می‌کند و هشدار داده است که ایالات متحده در ازای هر کشتی که ایران مورد هدف قرار دهد، یک نیروگاه یا پل را خواهد زد. اگر مسئله جنایات جنگی را کنار بگذاریم، این مشکل نیز وجود دارد که ایران مقابله به مثل می‌کند.
دنی سیترینوویچ، کارشناس بازنشسته اطلاعات دفاعی اسرائیل در امور ایران، خاطرنشان کرد: «ایران هنوز گزینه‌های متعددی برای تشدید تنش در اختیار دارد.» سیترینوویچ اشاره کرد که ایران می‌تواند به کشورهای حوزه خلیج فارس حمله کند، کابل‌های زیردریایی را قطع کند یا از حوثی‌های یمن برای حمله به کشتی‌رانی در دریای سرخ بهره ببرد.
هر دو طرف پیش از این به تأسیسات آب و آب‌شیرین‌کن‌ها حمله کرده‌اند، که در صورت ادامه، می‌تواند برای کشورهای حوزه خلیج [فارس] فاجعه‌بار باشد.
ایران وابستگی شدیدی به آب‌شیرین‌کن‌ها ندارد، اما بحرین، کویت، قطر و امارات متحده عربی برای تأمین تقریباً تمام آب آشامیدنی خود به این تأسیسات متکی هستند. اگر نیروگاه‌ها و تأسیسات آب‌شیرین‌کن نابود شوند، شهرها ممکن است تقریباً غیرقابل سکونت شوند.
به همین ترتیب، اگر ایالات متحده به تأسیسات نفت و گاز ایران حمله کند، احتمالاً ایران نیز همین کار را در کشورهای حوزه خلیج [فارس] انجام خواهد داد که این امر جریان صادرات نفت را برای ماه‌ها یا سال‌ها کاهش می‌دهد. حوثی‌ها اعلام کرده‌اند که به این درگیری پیوسته‌اند و ترافیک دریایی عربستان در دریای سرخ را هدف قرار می‌دهند که در نتیجه، عرضه جهانی نفت بیش از پیش کاهش می‌یابد. حوثی‌ها تا به حال از جنگ دور مانده بودند و من در تعجبم که آیا این بدان معناست که آن‌ها ایران را پیروزِ عملیِ این میدان می‌دانند.
ترامپ تهدید می‌کند که به حوثی‌ها حمله خواهد کرد. اما او باید به خاطر داشته باشد که او و جو بایدن پیش از او، در مدت کمی بیش از دو سال، حدود ۷ میلیارد دلار صرف بمباران حوثی‌ها کردند و به هیچ دستاورد مشخصی نرسیدند. ترامپ در ماه مه ۲۰۲۵ با یک ترفند جادوییِ معمول و دیپلماتیک، خود را از کمپین بمباران بیرون کشید: هر دو طرف اعلام پیروزی کردند و بمباران پایان یافت.
ترامپ با تشدید حملات به دنبال دستیابی به چیست؟ هدف او چیست؟
سیترینوویچ می‌گوید: «هر استراتژی واقع‌بینانه‌ای باید با یک پیش‌فرض اساسی آغاز شود: بعید است که ایران تسلیم شود.»
به عبارت دیگر، افزایش حملات هوایی به نظر یک بن‌بستِ آتشین می‌آید. امیدوارم ترامپ به فکر حمله با نیروی زمینی نباشد، زیرا این کار حتی فاجعه‌بارتر خواهد بود. بری آر. مک‌کافری، ژنرال بازنشسته، تخمین می‌زند که برای تحت سلطه درآوردن ایران، به یک سال زمان و ۶۰۰ هزار نیروی آمریکایی نیاز است که در این مسیر تلفاتی نیز به همراه خواهد داشت.
واقعاً هیچ جایگزینی جز مذاکره وجود ندارد؛ با در نظر گرفتن این موضوع که هر نتیجه‌ای از مذاکره ناخوشایند خواهد بود — هرچند نه به ناخوشایندیِ تشدید جنگی که به هیچ کجا نمی‌رسد. شاید مهم‌ترین هدف مذاکره باید جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای باشد، اما توافق هسته‌ای جدید و احمقانه ترامپ با عربستان سعودی، در صورت پیشروی، این کار را حتی سخت‌تر هم خواهد کرد. اگر سعودی‌ها در حال غنی‌سازی سوخت هسته‌ای باشند، ایرانی‌ها هم بر انجام این کار پافشاری خواهند کرد و نتیجه آن ممکن است یک رقابت هسته‌ای بین آن‌ها باشد.
در واقع، من به طور فزاینده‌ای نگرانم که شاید غم‌انگیزترین میراث این جنگ فاجعه‌بار این باشد که یک یا دو دهه دیگر، هم عربستان سعودی و هم ایران به سلاح هسته‌ای مجهز باشند.