جواد شاملو
امام شهید ما در این دنیا دلخوشی‌هایی داشت؛ یکی از آن‌ها مسجد جمکران بود. آقای شهید زیاد به جمکران می‌رفت. ارتباط گرفتن با امام زمان مقوله‌ای بود که آقا برای آن رنج سفر را به خود همراه می‌کرد؛ در حالی که جکمران یک مسجد است؛ نه یک مزار و آقا برای زیارت به جمکران نمی‌رفت؛ بلکه مانند همه مردم، آنجا حال و هوایی نزدیک‌تر به صاحب‌الزمان احساس می‌کرد. آقا خود را در پیشگاه امام عصر هیچکاره می‌دانست؛ او را رهبر واقعی می‌دید و خودش را خدمتگزاری از انبوه خدمتگزاران مهدی. از این جهت گره‌ها فقط در دفتر کار باز نمی‌شود، یک سری گره‌ها فقط در جمکران باز می‌شود. آقای شهید ما همه‌کاره ایران و انقلاب را امام زمان می‌دانست و عجیب است که جریان‌هایی سنگ بقیة‌الله را به سینه می‌زنند و جریان انقلاب و رهبران انقلاب را جریان و افرادی در مقابل امام زمان یا جدای از ایشان قلمداد می‌کنند. امام کبیر انقلاب و امام شهید انقلاب و امام رشید انقلاب، هر سه در امتداد جریان زعامت شیعی‌اند که اساسا چیزی جز نتیجه لطف و تفضل مهدوی برای دوران غیبت نیست. 
حالا آقا برای آخرین بار به جمکران آمد؛ تابوتش را همانجایی گذاشتند که خودش بارها می‌ایستاد و می‌نشست، نماز می‌خواند و دعا می‌کرد و با امام منتظَر سخن می‌گفت. امامی که منتظِر است؛ او قرن‌ها منتظر مردانی مَرد بود که علم دین خدا را بالا ببرند، با ظالمان سر جنگ داشته باشند و مظلومان را حامی باشند؛ غدیر را در پی تکرار باشند و عاشورا را در پی انتقام. امام کبیر و امام شهید را او به انتظار نشسته بود، به انتظار منتظرانی مخلص، فقیهانی مجاهد، عالمانی عاشق، خون‌هایی جوشان، عقل‌هایی پرتوان، قلب‌هایی بینا و شیعیانی خُلص...
آمدن پیکر آقای شهید به جمکران در خود معناهای زیادی داشت. یعنی هرچند یک علمدار رفت، اما امام هنوز هست و منتظر است؛ او خواهد آمد و با خود همه آن کسانی که ما دلتنگشان هستیم را خواهد آورد. او می‌آید و با او عزیزان ما باز خواهند گشت؛ دوباره قامت رعنای حاج‌قاسم سلیمانی و اخم پر هیبت او بر جان ظالمان لرزه خواهد انداخت؛ دوباره خطبه‌های سیدحسن نصرالله خانه‌های عنکبوت را می‌تکاند و دوباره آقا برای فرماندهی لشکر ایرانی‌ها بر می‌خیزد؛ با این تفاوت که آن روز همه این‌ها سردارانی هستند که فرمانده‌شان حاضر است. فرمانده‌ای که برای دشمنان سر تا به پا کابوس است و برای مظلومان سر تا به پا رؤیا. فرمانده‌ای که با دیدن او دشمنان با خود می‌گویند این همان چیزی بود که از آن می‌ترسیدیم. او می‌آید تا جنگ‌ها را رهبری کند؛ تا ذهن مردم جهان را روشن کند؛ نصر الهی را به زمین بیاورد و تمام معادلات و محاسبات جهان کفر را ناتمام بگذارد. 
جمکران... ای خانه امیدواران. این لشکر عزادار را دیدی؟ جمکران... ای معبد امیدِ بی‌انتها... میلیون‌ها نفر مشکی‌پوش را دیدی؟ صدای ضجه زن‌هایمان را شنیدی؟ تو هم مانند شانه این مردها لرزیدی؟ ستاره‌ها یکی از پس دیگری خاموش می‌شوند و شب به سیاهی خود قهقهه می‌زند و هرچه بیشتر خون به سقف جهان می‌پاشد. پر چرا سرخی این خون‌ها به سرخی طلوع نمی‌انجامد؟ جمکران دست‌های تو هم مثل ما بر دعا بلند است...
***
 قم زیر خروش میلیون‌ها عزادار سیاه‌پوش، صحنه وداعی تاریخی با رهبر شهید انقلاب اسلامی شد؛ وداعی که اشک، حماسه و وفاداری را درهم آمیخت. قم از نخستین ساعات صبح سه‌شنبه، همزمان با ورود پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی و اعضای خانواده معظم ایشان، رنگ و بوی دیگری به خود گرفت. خیابان‌های منتهی به حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه (س) از ساعات اولیه بامداد مملو از عزادارانی شد که از اقصی نقاط ایران و کشورهای مختلف خود را به این شهر رسانده بودند تا در آخرین وداع با رهبر شهیدشان حضور یابند.
به گزارش مهر شمار حاضران، فراتر از پیش‌بینی‌ها بوده است. بسیاری از زائران از روزهای گذشته وارد قم شده بودند تا حتی یک لحظه از این بدرقه تاریخی را از دست ندهند؛ وداعی که به یکی از بزرگ‌ترین اجتماعات مردمی سال‌های اخیر تبدیل شد.
رودخانه‌ای از انسان در مسیر حرم
تمامی خیابان‌ها و محورهای منتهی به حرم مطهر حضرت معصومه (س) و بلوار پیامبر اعظم (ص) سرشار از جمعیتی بود که آرام و اشک‌ریزان در انتظار عبور پیکر مطهر رهبر شهید ایستاده بودند. تصاویر هوایی نیز گستره این حضور کم‌نظیر را به‌خوبی روایت می‌کرد؛ دریایی از انسان‌های سیاه‌پوش که از کودک و نوجوان تا سالمند، زن و مرد، در کنار یکدیگر آمده بودند.
در میان جمعیت، مردم از استان‌های مختلف کشور در کنار زائران و طلاب کشورهای گوناگون از جمله عراق، لبنان، افغانستان، نیجریه و دیگر کشورهای اسلامی دیده می‌شدند؛ حضوری که قم را برای ساعاتی به کانون توجه جهان اسلام تبدیل کرده بود.
آماده‌باش کامل دستگاه‌های خدمت‌رسان
با وجود ازدحام کم‌سابقه جمعیت و گرمای هوا، نیروهای امدادی، جمعیت هلال احمر، اورژانس، نیروهای انتظامی، بسیج و دیگر دستگاه‌های خدمات‌رسان از شب گذشته در آماده‌باش کامل قرار داشتند و در طول مسیر مراسم به عزاداران خدمت‌رسانی می‌کردند.
وداعی که از شب قبل آغاز شد
از شامگاه گذشته، زائرانی که از سراسر کشور به قم آمده بودند، با حضور در حرم مطهر حضرت معصومه (س) و مسجد مقدس جمکران، مراسم وداع خود را آغاز کردند. فضای شهر از همان ساعات مملو از نوای زیارت، دعا، اشک و زمزمه‌هایی بود که خبر از روزی متفاوت می‌داد.
امروز قم صحنه یکی از باشکوه‌ترین اجتماعات مردمی تاریخ معاصر ایران بود؛ شهری که میلیون‌ها دل سوگوار را در خود جای داده و به نماد همبستگی ملت ایران در سوگ رهبر شهید انقلاب اسلامی تبدیل شده است.
حرکت آرام کاروان شهدا در میان انبوه عزاداران
حجم گسترده جمعیت سبب شده بود خودروی حامل پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب اسلامی و خانواده معظم ایشان به‌کندی حرکت کند. هر چند متر، خودرو برای ابراز احساسات مردم متوقف می‌شد و عزاداران با اشک، سلام و صلوات، آخرین بدرقه خود را نثار رهبر شهیدشان می‌کردند.
نوای عزاداری و شعارهای خونخواهی
در سراسر مسیر، صدای نوحه‌سرایی مداحان اهل‌بیت (ع) با سینه‌زنی هیئت‌های مذهبی درهم آمیخته بود و فضای مراسم را رنگ و بوی عاشورایی بخشیده بود. پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین» و پرچم‌های خونخواهی در دست مردم موج می‌زد و شعارهای حاضران، عزم آنان را برای ادامه راه رهبر شهید انقلاب اسلامی به نمایش می‌گذاشت.
فرصتی کوتاه برای آخرین بدرقه
بر اساس برنامه اعلام‌شده، قرار است پیکرهای مطهر پس از پایان مراسم قم برای ادامه آیین‌های تشییع به مقصد بعدی منتقل شوند؛ اما همین فرصت کوتاه نیز کافی بود تا مردم از دورترین نقاط کشور خود را به قم برسانند و آخرین نگاه را به تابوت رهبر شهید انقلاب اسلامی بیندازند.